การผัดวันประกันพรุ่งอาจเป็นความพยายามบรรเทาอารมณ์ไม่สบายใจระยะสั้น มากกว่าจะเป็นแค่ปัญหาวินัย—และการฝึกจัดการอารมณ์อาจช่วยลดการผัดวันในบริบทนักศึกษาได้ [1] Schuenemann และคณะศึกษานักศึกษามหาวิทยาลัย 148 คนในการทดลองสุ่มมีกลุ่มควบคุมสองกลุ่ม ผู้เข้าร่วมกลุ่มแทรกแซงเรียน online emotion-regulation training นาน 9 สัปดาห์; เมื่อเทียบกับกลุ่ม wait-list ที่ไม่ได้รับการแทรกแซง กลุ่มฝึกมีพฤติกรรมผัดวันลดลง และการเพิ่มขึ้นของทักษะกำกับอารมณ์เป็นตัวกลางทางสถิติของการลดลงนั้น [1] ตัวอย่าง: ถ้าเปิดเอกสารแล้วรู้สึกกลัวว่าจะทำได้ไม่ดี การเลื่อนไปทำอย่างอื่นอาจทำให้โล่งขึ้นชั่วคราว แต่ไม่ได้แก้ความรู้สึกที่ทำให้เริ่มยาก งานทดลองนี้ชวนให้พิจารณาความรู้สึกก่อนเริ่มงาน ไม่ได้ทดสอบตัวอย่างนี้โดยตรง ข้อจำกัด: กลุ่มตัวอย่างเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยและการฝึกกินเวลา 9 สัปดาห์ จึงยังสรุปไม่ได้ว่าผลจะเหมือนกันกับคนทุกวัย งานทุกชนิด หรือการผัดวันทุกสาเหตุ และผลการทดลองไม่ได้พิสูจน์ว่าการจัดการอารมณ์เป็นวิธีเดียวที่จำเป็น [1] มุมมองของฉัน: ก่อนเรียกตัวเองว่าขี้เกียจ ลองตั้งชื่ออุปสรรคทางอารมณ์—กลัวพลาด เบื่อ หรือรู้สึกท่วมท้น—แล้วเลือกก้าวแรกที่เล็กพอให้เริ่มได้ นี่เป็นข้อเสนอของฉันต่อยอดจากงาน ไม่ใช่เทคนิคที่การศึกษานี้เปรียบเทียบโดยตรง เวลาเลื่อนงาน เรากำลังหลบงานนั้น หรือกำลังหลบความรู้สึกที่งานทำให้เกิดขึ้น? Sources: [1] Laura Schuenemann, Viviane Scherenberg, Maria von Salisch & Marcus Eckert (2022), “I’ll Worry About It Tomorrow” – Fostering Emotion Regulation Skills to Overcome Procrastination, Frontiers in Psychology — https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8980531/ ภาพประกอบ: แผนภาพแนวคิดต้นฉบับ ไม่ใช่ข้อมูลจากการทดลอง