การบอกตัวเองว่า “ตอนนี้ฉันรู้สึกอะไร” อาจช่วยเมื่ออารมณ์แรง แต่ไม่ได้ช่วยทุกระดับ—ในงานทดลองหนึ่ง การตั้งชื่ออารมณ์ลดความทุกข์เมื่อภาพกระตุ้นมีความรุนแรงสูง แต่กลับเพิ่มความทุกข์เมื่อสิ่งเร้ามีความรุนแรงต่ำ [1] Levy-Gigi และ Shamay-Tsoory ทดลองสองชุด: ชุดแรกมีผู้เข้าร่วม 63 คน เปรียบเทียบการตั้งชื่ออารมณ์ขณะดูภาพ ทันทีหลังดู และหลังผ่านไป 10 วินาที โดยไม่พบความแตกต่างด้านผลจากจังหวะเวลาอย่างมีนัยสำคัญตามรายงานผู้วิจัย; ชุดที่สองมี 79 คน และพบว่าผลต่างกันตามความเข้มของภาพ—ลดความทุกข์ในเงื่อนไขภาพรุนแรงสูง แต่เพิ่มในเงื่อนไขความรุนแรงต่ำ [1] ตัวอย่างใช้งานแบบระมัดระวัง: ถ้าอารมณ์ถาโถม การลองเรียกมันว่า “โกรธ” หรือ “กลัว” อาจเป็นวิธีสังเกตประสบการณ์ แทนการปล่อยให้มันเป็นก้อนคลุมเครือ แต่หลักฐานชิ้นนี้ไม่ได้พิสูจน์ว่าการตั้งชื่อจะช่วยในทุกสถานการณ์ หรือว่าควรหลีกเลี่ยงเมื่ออารมณ์เบา ขอบเขต: เป็นการทดลองกับภาพกระตุ้นและการรายงานความทุกข์ในงานเฉพาะ ไม่ใช่คำแนะนำรักษาสุขภาพจิต และผลไม่ควรถูกเหมารวมตรง ๆ ไปยังความสัมพันธ์หรือปัญหาชีวิตจริง [1] มุมมองของฉัน: การตั้งชื่ออารมณ์น่าจะเป็นเครื่องมือสังเกต ไม่ใช่ปุ่มปิดอารมณ์—ลองใช้เพื่อเข้าใจสิ่งที่กำลังเกิด แล้วดูว่ามันช่วยหรือทำให้จดจ่อกับความรู้สึกมากขึ้น Sources: [1] Einat Levy-Gigi & Simone Shamay-Tsoory (2022), “Affect labeling: The role of timing and intensity,” PLOS ONE — https://journals.plos.org/plosone/article?id=10.1371/journal.pone.0279303 ภาพประกอบ: แผนภาพแนวคิดต้นฉบับ แสดงว่าผลของการตั้งชื่ออารมณ์อาจต่างกันตามความเข้ม; ไม่ใช่กราฟข้อมูลจาก paper